Ik merkte het voor het eerst in november op. En sindsdien is het eigenlijk niet meer weggegaan. Dat gevoel van geluk.

Denk nu niet dat ik de hele dag met een grote big smile rondloop. En ook niet dat ik geen moeilijke momenten meemaak, baal, me geen zorgen meer maak of me niet meer irriteer. Dat gebeurt allemaal. Maar de onderstroom is een gevoel van dankbaarheid, tevredenheid, geluk.

Ik schaamde me er eerst een beetje voor. Dat zeg je toch niet? Hoor jij wel eens iemand antwoorden op de vraag: hoe gaat het met je: ik ben gelukkig? Nee, dat doen we niet.

Nu ik er een tijdje aan heb kunnen wennen, durf ik er wel mee voor de dag te komen. Ik vind het een prettig gevoel. En wie weet zijn wel meer mensen gelukkig zonder dat ze dat echt beseffen. ‘Ik heb een prachtig leven’, zei iemand laatst, ‘maar ik geniet er niet zo van omdat ik eigenlijk altijd bezig ben. Ik wil zoveel, doe dat allemaal en dan word ik moe’.

Herken je dat? Net iets te moe zijn, net iets teveel hooi op je vork nemen om echt te kunnen genieten van wat je doet en met wie je bent? Om echt aandacht te kunnen geven aan wat er voor jou toe doet?

Degene die ik sprak over haar prachtige leven, vertelde dat ze dit standje eigenlijk al haar hele leven kent: doorgaan, doen wat je gevraagd wordt, anderen ter wille zijn en jezelf voorbij gaan. Kan het anders, ook in werkdagen? In de vakantie kan ze in een flow komen van genieten, ontspannen en weet ze wat het is om uitgerust te zijn. En dat gevoel verdwijnt als sneeuw voor de zon al direct na de vakantie. Herken je dat?

Nou, ik doe het niet meer. Sinds ik eind vorig jaar opmerkte ‘ik ben gelukkig’, is dat als grondstemming niet meer verdwenen.  Dat is toch geweldig! Hoe kan dat dan? vroeg ik me af. Volgens mij omdat ik heb leren sturen op mijn balans. Mijn balans is de basis voor de keuzes die ik maak: past het bij wat ik wil en aankan? wat is mijn behoefte? onder welke voorwaarden zeg ik ja? waar heb ik zin in? Dat zijn zoal belangrijke vragen bij alle keuzes die ik maak. Die vragen steeds afwegen, is een nieuwe gewoonte geworden. Ik ben ‘hart aan het werk’ gegaan.

Het is mijn streven om de verandering te zijn die ik graag zie. Je mag me eraan houden: ik blijf ‘hart aan het werk’. In dit blog deel ik voorbeelden van hart aan het werk in de zorg, maak ik concreet hoe je dat kunt doen én wat het jezelf, je cliënten en je werkgever oplevert.

Welke verandering wil jij zien in je omgeving?

Be the change you want to see.