Uit onderzoek blijkt dat als je time-outs neemt voor reflectie je beter wordt in wat je doet, lees ik. Ik tweet het nieuwsbericht. En ik grijp het feit meteen aan om de tijd te nemen om een lekkere cappuccino voor mezelf te maken. Goed bezig! Of was dat niet wat ze bedoelden?

Laten we het eens analyseren. Met mijn kopje koffie nam ik een pauze. Ik legde het werk even neer.  Word ik dan beter in wat ik doe? Ik pak het onderzoek er even bij.

De onderzoekers hebben het over een time-out om te reflecteren. Daarmee bedoelen ze: de bewuste poging om  lering te trekken uit iets wat je hebt ervaren. Bij een Indiaans callcenter – ik krijg meteen beelden van de film The Best Exotic Marigold Hotel – bleken medewerkers het beste te presteren als zij elke dag 15 minuten reflecteerden en noteerden wat zij die dag hadden geleerd. Het verschil met de groep die die 15 minuten gebruikten om door te werken is 25%. De onderzoeker Francesca Gino zegt terecht: “I don’t see a lot of organizations that actually encourage employees to reflect—or give them time to do it,” Gino says. “When we fall behind even though we’re working hard, our response is often just to work harder. But in terms of working smarter, our research suggests that we should take time for reflection.”

Ik neem me voor om in de scholingen die ik geef de deelnemers te vragen elke dag te reflecteren op wat ze hebben geleerd. Het is bewezen effectief.

En mijn pauze met mijn kopje koffie dan, is dat niet prestatiebevorderend? Ik was niet aan het reflecteren. Van mijn cappuccino genoot ik. En ja: dat is ook belangrijk voor mijn functioneren! Een belangrijke vuistregel van Barbara Frederickson schiet mij weer te binnen: mensen die 3 positieve gevoelens ervaren ten opzichte van 1 negatieve bloeien. Dat is de positiviteitsratio.

Dus van mijn pauze ga ik bloeien. En van bewust reflecteren op mijn ervaringen word ik beter.

Tevreden pak ik mijn werk weer op. Weer wat geleerd vandaag!